Drożdżaki Candida wchodzą w skład naturalnej mikroflory, kolonizując głównie błony śluzowe, skórę i inne narządy człowieka. Candida bytuje w dolnej części układu pokarmowego już od momentu przyjścia człowieka na świat. Jeżeli w organizmie panuje odpowiedni skład mikroflory bakteryjnej to drożdżak ten nie jest chorobotwórczy, natomiast jeśli dojdzie do zachwiania równowagi bakteryjnej i osłabienia układu immunologicznego, wówczas uszkadza tkanki przyczyniając się do różnych chorób, natomiast w przypadku upośledzonej odporności może wywołać ciężkie, a nawet śmiertelne zakażenia. Produkty przemiany materii grzyb Candida wydala do podłoża (którym jest tkanka organizmu), stąd trafiają do krwiobiegu, wywołując zatrucie organizmu żywiciela, oraz osłabienie układu odpornościowego. Candida odżywia się pozostałymi w masie kałowej cukrami prostymi wywołując ich fermentację, której produktami jest alkohol i dwutlenek węgla. W przypadku nadmiaru drożdżaków w jelicie grubym, duże ilości dwutlenku węgla powodują wzdęcia.
W przypadku braku cukrów w masie kałowej drożdżaki wytwarzają substancję podobną do insuliny, która po wchłonięciu do wnętrza organizmu, powoduje spadek stężenia glukozy we krwi, przez co zwiększa się łaknienie na słodycze. Kiedy w jelicie grubym jest zachowana równowaga drobnoustrojów, wówczas ilość drożdżaków Candida zasiedlających jelito jest znikoma a ilość wydzielanej przez nie substancji insulinopodobnej jest niewielka, przez co nie ma wpływu na zachowanie człowieka. W sytuacji panowania w organizmie człowieka niekorzystnych warunków dla Candida, jak brak pożywienia lub wilgoci, drożdżak ten nie ginie, lecz traci wodę i przechodzi w formę przetrwalnikową w postaci spory (są lekkie i z łatwością unoszą się w powietrzu, stanowią wówczas alergeny). Kiedy warunki bytowe poprawia się wówczas zaczynają się odżywiać i rozmnażać.
Objawy towarzyszące infekcji grzybiczej i w trakcie jej leczenia przypominają inne choroby np. częste infekcje bakteryjne, nerwicę, zaburzenia neurologiczne, objawy grypopodobne, choroby reumatyczne czy bakteryjne infekcje jelitowe. Grzyb Candida wytwarza toksyny, które są groźne dla organizmu żywiciela. Uszkadzają one system odpornościowy oraz błonę śluzową jelita cienkiego i zmniejszają powierzchnię wchłaniania składników pokarmowych, natomiast uszkadzając śluzówkę jelita grubego powodują przenikanie z masy kałowej do organizmu metali ciężkich oraz alergenów pokarmowych. Niektóre toksyny (tzw. neurotoksyny) wywierają negatywne działanie na ośrodkowy układ nerwowy – mózg, wywołując stany depresyjne i rozchwianie emocjonalne np. zmienny nastrój, niezdecydowanie, agresja. Często zdarza się, że objawy te przybierają formę fobii, nerwicy natręctw, a w wielu przypadkach przypominają nawet schizofrenię. Ponadto neurotoksyna grzybicza ma budowę zbliżoną do hormonu przysadki mózgowej (TSH), przez co może z łatwością rozregulować cały układ hormonalny człowieka, ale przede wszystkim tarczycę.
Wg Huldy Clark („Kuracja życia”) pleśnie wytwarzają jedne z najbardziej toksycznych znanych nam substancji, czyli mikotoksyny. Są to wtórne metabolity grzybów należących głównie do rodzajów Aspergillus, Fusarium, Penicillium. Z powodu niezwykłej toksyczności niewielka ich ilość potrafi zatrzymać pracę części wątroby na kilka dni! Toksyny pleśniowe osłabiają odporność na różne sposoby: niektóre po prostu zabijają leukocyty, inne blokują ich funkcje, uniemożliwiając sprawne działanie. Wykazują także właściwości mutagenne i rakotwórcze.