Borrelia burgdorferi

Należy do rodziny Spirochaetacea w obrębie rzędu Spirochaetales. Jest to bakteria chorobotwórcza, będąca krętkiem. To jeden z największych krętków, jego wymiary to 0,25 x 50 mikronów.

Bakteria Borrelii jest wyjątkowo ruchliwa. Dzięki własnemu napędowi, zbudowanemu z zespołu wewnętrznych sprzężonych ze sobą wici, biegnących przez całą długość bakterii, dobrze porusza się zarówno we krwi jak i w tkankach. W ten sposób w ciągu zaledwie kilku dni potrafią przewędrować przez całe ciało i wnikać do głębiej położonych tkanek, gdzie nie docierają antybiotyki. Krętki boreliozy potrafią przenikać do wszystkich tkanek, stawów, wątroby, śledziony, oczu, pęcherza moczowego, naczyń włosowatych, komórek nerwowych itd. W ciągu dziesięciu dni od zakażenia Borrelia przekracza barierę krew-mózg, co nie udaje się nawet białym ciałkom krwi.

Bakteria Borrelii posiada potrójną ściankę komórkową, a na powierzchni ma żelatynową osłonkę, tzw. śluzowa lub osłonka S, dzięki której przeciwciała nie rozpoznają jej jako ciała obcego.

Potrafi przystosować się do rozmaitych uwarunkowań środowiska, np. wahań pH, różnic temperatur czy środowiska wewnętrznego różnych organizmów, które zasiedlają.

Może przybierać rozmaite kształty zależnie od warunków środowiska. Obok normalnego spiralnego kształtu potrafi, jeżeli np. otoczenie jest skażone antybiotykami, odrzucić ściany komórkowe i przybrać kształt kulisty. Forma kulista, zwana formą L, nie jest rozpoznawana przez komórki układu odpornościowego. Ponadto w ciągu jednej minuty potrafią się otorbić, przekształcając się w formę cysty. W formie cysty potrafią przetrwać niekorzystne warunki otoczenia. Otorbione krętki, bez przemiany materii i podziału, mogą przetrwać co najmniej dziesięć miesięcy. Powrót do poprzedniego, ruchomego stanu zaczyna się w niecałą godzinę oraz może zająć do sześciu tygodni.

W przeciwieństwie do większości innych bakterii, które dzielą się raz na 20 minut, bakterie Borrelii rozmnażają się niezwykle powoli – raz na 12 – 14 godzin.  Dzięki temu są mniej podatne na antybiotyki, gdyż większość antybiotyków działa na tworzące się ściany komórkowe w trakcie fazy dzielenia i namnażania. Ponadto w niekorzystnych warunkach środowiska potrafią przetrwać dłuższy czas w stanie spoczynku, nie dzieląc się. Większość innych bakterii, które dzielą się co 20 minut, można zwalczyć antybiotykami w ciągu tygodnia lub dwóch, tak więc by uzyskać ten sam efekt w przypadku Borrelii, trzeba byłoby zażywać antybiotyki codziennie przez półtora roku.

Potrafią użyć ściany komórkowej limfocytów jako  jako „maski”. W ten sposób udaje się im uniknąć rozpoznania przez komórki układu odpornościowego. Potrafią się wprawdzie ukryć w komórkach, ale ich przestrzeń życiowa znajduje się przede wszystkim między komórkami. W koloidowych, galaretowatych substancjach, takich jak m.in. chrząstka, komórki śródbłonka, osłonki mielinowe nerwów czy płyny oka, czują się lepiej niż w krwi i limfie. Mimo więc że są obecne, często nie stwierdza się ich występowania w osoczu.

Krętki boreliozy zmieniają cząsteczki na swojej powierzchni w taki sposób, że przypominają one cząsteczki własne organizmu żywiciela, maskując je przed komórkami układu odpornościowego. Jeżeli mimo to organizm rozpozna je jako antygeny, to reakcja immunologiczna zwraca się nie tylko przeciw bakteriom, ale również przeciw tkankom organizmu żywiciela. Efektem takiego działania są choroby autoimmunologiczne, w których komórki układu odpornościowego atakują komórki własnego ciała, między innymi chrząstki, kości lub osłonki mielinowe.

Sterują i manipulują swoim żywicielem, wydzielając peptydy oraz produkty przemiany materii i tworząc korzystne dla siebie środowisko. W ten sposób oddziałują również na uczucia i nastrój swego żywiciela; być może mogą nawet wpływać na jego myśli i decyzje.

Borrelia posiada więc zdolność oszukiwania układu immunologicznego na różne sposoby i wykorzystania go do swoich celów, dlatego wiarygodność testów na boreliozę jest niska:

serologiczny Elisa to ok. 30%
serologiczny Western Blot to 50-70%
genetyczne PCR (badania borreli w krwi, moczu lub płynie rdzeniowo-kręgowym) 80– 90%
Z powodu niskiego procentu ich wiarygodności wykonuje się dwa testy Elisa, a potem dla potwierdzenia test Western Blot. Najdokładniejszy test PCR, ale wykonuje go tylko kilka laboratoriów w Polsce.

Najbardziej dokładna i wiarygodna jest metoda biorezonansowa dostępna w gabinecie Harmonia.

Krętki boreliozy mają wysoką wrażliwość chemotaktyczną. Posiadają zdolność szybkiego usuwania toksyn antybiotykowych ze swych organizmów.

Bakterie Borreli mogą wytrzymać temperatury do – 5⁰C. Nie wytrzymują natomiast temperatur powyżej 42⁰C.

Bakteria Borrelia burgdorferi wywołuje ogólnoustrojową chorobą odzwierzęcą boreliozę (krętkowicę kleszczową). Borelioza jest też często nazywana chorobą z Lyme, gdyż właśnie w miejscowości Lyme w stanie Connecticut w USA pierwszy raz ją zidentyfikowano (1975r.). Borelioza z Lyme jest chorobą przewlekłą, układową obejmującą objawy skórne (rumień wędrujący), mięśniowo-szkieletowe, stawowe, kardiologiczne czy neurologiczne. Im więcej bakterii Borrelii ma się w organizmie, tym trudniej dla systemu obronnego jest zwalczyć chorobę i im dłużej ma się krętki, tym trudniejsze są one do pokonania. Wyraźnie mamy do czynienia z podstępną i trudną do zwalczania bakterią, która może wywołać wiele szkód. Symptomy, które wywołuje przypominają do złudzenia symptomy innych chorób, co powoduje że borelioza często pozostaje niezauważona. Pacjenci chorzy na boreliozę są też często bardzo zmęczeni i brakuje im energii.

Borelioza jest chorobą zdecydowanie bardziej rozprzestrzenioną niż zwykło się przyznawać i wiele osób jest nosicielami, nie będąc świadomymi tej sytuacji.

Osoby zarażone tylko i wyłącznie borrelią należą do rzadkości. Do najczęściej występujących koinfekcji zalicza się pierwotniaki i bakterie z rodzaju: Babesia, Bartonella, Chlamydia, Mykoplazma, Ureoplazma, Anaplazma, Rickettsia, Coxiella, Yersinia. Wówczas objawy choroby zaostrzają się.

Statystyki zachorowań

W Polsce według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego liczba zachorowań na boreliozę systematycznie wzrasta:

W 2015 roku zarejestrowano 13 625 zachorowań w całej Polsce, z czego 1 727 z nich występuje na terenie województwa małopolskiego (dane pochodzące z Wojewódzkiej Stacji SanitarnoEpidemiologicznej w Krakowie). Jednak rzeczywiste liczby są nawet dziesięciokrotnie wyższe, bo borelioza jest w naszym kraju zbyt rzadko rozpoznawana i zgłaszana do służb sanitarno – epidemiologicznych.

Drogi zakażenia

Większość przypadków zarażenia boreliozą zachodzi poprzez ukąszenie przez kleszcza.

Dodatkowo boreliozę przenoszą również inne owady kłujące takie jak  komary, meszki, pchły, roztocza, wszy. Około 2% polskiej populacji komarów jest zarażona bakterią Borrelii, w przeciwieństwie do kleszczy, mogą one zarażać bakterią Borrelii od razu po wkłuciu się w skórę.

Ponadto, istnieją inne drogi zakażenia boreliozą:

  • można złapać infekcję bakterią Borrelii przez picie mleka od zarażonych zwierząt
  • prawdziwą zmorą naszych czasów jest zakażanie boreliozą przez przetaczanie krwi
  • istnieje możliwość zakażenia drogą płciową
  • często zdażają się zarażenia płodu przez matkę, a także zakażenie dziecka przez mleko matki, mówimy wtedy o boreliozie wrodzonej.

Naturalne metody terapi:

PROTOKÓŁ BUHNERA
TERAPIA SZCZECIĄ
MIESZANKA OLEJKÓW ETERYCZNYCH
PLAZMOTERAPIA
Materiały dostępne na tej stronie internetowej nie mogą być traktowane jako porady medyczne, mają wyłącznie charakter informacyjny.

Źródła:

  1. Grier Thomas M.,” The Complexities of Lyme Disease”, A Microbiology Tutorial, Lyme Disease Survival Manual 2000, tłumaczenie: artur737 & zgoorek dla internetowego forum Borelioza.
  2. Witecka-Knysz Elżbieta, Klimczak Małgorzata Lakwa Karol, Joanna Żajkowska, Pancewicz Sławomir, Kondrusik Maciej, Grzegorczuk Sambor, Świerzbińska Renata, Hermanowska-Szpakowicz Teresa, „Borelioza: dlaczego diagnostyka jest tak trudna?” Diagnosta Laboratoryjny Kwiecień 2007.
  3. Czy borrelia jest powodem chorób przewlekłych? Lena Dickson