Na chorobotwórczość bakterii składają się pewne ich cechy, tj. zdolność do wytwarzania toksyn oraz zdolność do rozprzestrzeniania się w organizmie i rozmnażania w nim. Toksyny są wchłaniane i uszkadzają wiele różnych tkanek. Wiele bakterii wytwarza też enzymy, które ułatwiają im rozprzestrzenianie się, powodują rozpuszczanie krwinek czerwonych i leukocytów czy biorą udział w tworzeniu otoczki chroniącej przed działaniem sił obronnych organizmu.
Gronkowce (Staphylococcus) są to kuliste bakterie, zwykle ułożone w nieregularnych skupiskach.  Wydzielają szereg szkodliwych dla człowieka toksyn. Jedną z nich jest enterotoksyna, która prowadzi do zatrucia pokarmowego i jest odporna na wysokie temperatury. Bakterie te wywołują też choroby skóry, tj. zapalenie mieszków włosowych, czyraki, trądzik, liszajec i ropnie. Z każdego takiego ogniska bakterie mogą się rozsiewać przez krew lub chłonkę. Zwykle towarzyszy temu proces ropny w żyłach, połączony z zakrzepicą. Bakterie często też atakują układ oddechowy, kiedy organizm jest osłabiony (np. po przejściu infekcji wirusowej). Są przyczyną zapalenia płuc, oskrzeli, ucha czy migdałków. Gronkowce coraz częściej wykazują odporność na antybiotyki.
Paciorkowce (Streptococcus) to drobnoustroje o kształcie kulistym, charakterystycznie ułożone w łańcuszki. Część z nich wchodzi w skład normalnej flory bakteryjnej człowieka, inne natomiast są przyczyną ciężkich chorób. Paciorkowce niejednokrotnie wywołują zapalenie gardła, anginę ropną, a także zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, płuc, nerek, różę i zakażenia dróg moczowych. Najpoważniejszym typem powikłań powstających w następstwie infekcji paciorkowcami jest choroba reumatyczna. Prowadzi ona do uszkodzenia mięśnia sercowego i zastawek sercowych. Pierwszy atak choroby prowadzi do powstania niewielkich uszkodzeń serca, ale każdy następny atak zwiększa te uszkodzenia.
Escherichia coli jest pałeczką gramujemną. Należy do rodzaju Escherichia, jest jednym z gatunków bakterii jelitowych. Bakteria ta jest dość ważna dla naszego układu pokarmowego. U noworodków jest pierwszą bakterią pojawiającą się w okrężnicy, zużywając tam tlen doprowadza do powstawania warunków beztlenowych, dając korzystne warunki do kolonizacji innym gatunkom bakterii beztlenowych jakimi są np. Bacteroides, w wyniku czego tworzona jest prawidłowa mikroflora bakteryjna jelit. Główną funkcją E. coli w układzie pokarmowym jest synteza witamin z grupy B oraz K. W skład tego gatunku wchodzą również szczepy wywołujące zaburzenia jelitowe u człowieka. Źródłem zakażenia jest mięso i jego przetwory, sery, warzywa,  woda. Głównymi objawami są bóle brzucha, biegunki ze śluzem, wymioty, gorączka oraz bóle głowy. W leczeniu biegunki spowodowanej bakterią E. coli nie stosuje się antybiotyków, ponieważ infekcja po paru dniach sama ustępuje, a antybiotyki mogą czasami powodować pogorszenie stanu zdrowia. Bakteria atakowana antybiotykiem będzie wytwarzać więcej toksyn. Najlepszą terapią jest dostarczanie płynów.